Kiedy Absynt był malutki, jego oczka były szare, tak jak jego sierść, ale Ania od początku czuła, że imię „Absynt” będzie do niego pasowało. Był kociakiem nieśmiałym, z poważną minką, mordką "w ciup" i irokezem na główce. Jego uszka rozjeżdżały się na boki i był bardzo pociesznym kociątkiem.

Absynt zawsze odbierał rzeczywistość na swój sposób, który niewiele ma wspólnego z ludzka logiką.
Kiedy uczyliśmy go, że nie może jeść z miski Bohemy, która stała na parapecie, Absynt zapamiętał z tego tylko tyle, że nie może jeść z misek, które stoją wysoko. Nic nie stoi na przeszkodzie, żeby jeść z miseczki zrzuconej na podłogę. Rozróżnienie na „moje” i „nie moje” po prostu nie mieści się w jego główce.

Absynt ma bujną wyobraźnię, boi się wszelkich zasłonek i firanek. Przerażony, potrafi wpatrywać się w nie godzinami i jesteśmy przekonani, że widzi czające się za nimi potwory. Odchodzi z niemal słyszalnym westchnieniem ulgi dopiero, gdy odchyli się zasłonkę i kot sprawdzi, że nikogo/niczego za nią nie ma.

Nasz zielonooki kocurek ma również bardzo silnie rozwinięty instynkt i doskonały refleks. Muchy łapie metodą „klaskaną” - dwoma wyciągniętymi w górę łapkami. Wszystko co się samo rusza, a jest obce i dziwnie pachnie - jest straszliwym wrogiem, którego trzeba złapać i trzymać, by w ten sposób bronić swojego stada! Tak jest na przykład z zabawką pająkiem (pająk jest połączony z pompką ukryta w dłoni i, pod wpływem pompowanego powietrza, podskakuje, przemieszczając się w ten sposób po podłodze), kot tak się jej boi, że musieliśmy ją schować.